W niewielkiej wiosce, na obrzeżach miasta Nagasaki w Japonii, żył pewien mistrz Karate stylu Shotokan, który utrzymywał się dzięki nauczaniu nie tylko sztuki walki, jaką była droga pustej ręki, ale również praktykowania Sekkotsu - leczenia poprzez manipulowanie kośćmi - a także zielarstwa, w któym był wprawiony jak większość mentorów form walk. Jego studenci byli lojalni i zdyscyplinowani. Pilnie trenując dzień po dniu przekazywane im techniki, poszukiwali doskonalości.
Jeden z podopiecznych owego mistrza, wykazywał wyjątkowe zdolności jako wojownik i był zawsze wybierany przez niego do reprezentowania szkoły w turniejach. To zazwyczaj miało miejsce przy specjalnych okazjach, jakimi mogło być świętowanie nadejścia nowego sezonu, czy na przykład urodzin jakiegoś bóstwa. Kiro, bo tak nazywał się ten utalentowany uczeń, jako najlepszy adept miał przejąć pozycję głowy szkoły po wycofaniu się swojego mistrza z tej pozycji.
Klan Yoshioka przez pokolenia był doskonale znaną rodziną w ówczesnej stolicy Japonii, Kyoto. Naomoto, głowa rodziny, dzięki swoim umiejętnościom przyciągnął uwagę dwunastego Szoguna z klanu Ashikaga, Yoshiharu, stając się jego instruktorem, pierwszym z Yoshioka. Miał on brata, Naomitsu, równie wyjątkowego w sztuce szermierki, który nauczał Szoguna Yoshiteru. Tradycja była kontynuowana przez syna jego syna, Naokata, który był instruktorem dla ostatniego, piętnastego władcy wywodzącego się z klanu Ashikaga, Yoshiaki. Naokata posiadał z kolei dwóch synów, Seijuro i Denshichiro, którzy bez dwóch zdań zasłynęli jako niepodważalni mistrzowie sztuki walki.Obydwaj nazywani byli Braćmi Kenpo i umucniali rodzinny styl, poprzez ciągły jego rozwój, przyczyniając się przy tym do popularyzacji tej szkoły.Jedną z metod treningowych starszego z dwóch, Seijuro, było duchowe ćwiczenie, podobne do tego wywodzącego się z Zen, polegającego na wypełnianiu umysłu pustką. Ćwiczenie Seijuro polegało na koncentrowaniu się na danym przedmiocie i eliminowaniu wszystkich myśli i pozostałych elementów, które go otaczały.
Fujisaki Kase był niepokonanym wojownikiem przemierzającym prowincje wzdłuż i wszerz poszukując przeciwników mogących przysporzyć my sławy i bogactwa. Kolejnym wyzwaniem na jego drodze był mistrz miecza na zamku Kimura, niejaki Ishimoto. Ten dowiedziawszy się o wyzwaniu, które pomimo że przyjął z dumą, dało mu wiele do myślenia. Kase podczas jednych ze swoich poprzednich walk pokonał dwóch przyjaciów Ishimoto. Wojownik ten zasłynął jako ten, który łąmie miecze swoich oponentów. Pomimo, że miecz Ishimoto był wysokiej klasy wyrobem znanego płatnerza, ten dotykał go zastanawiając się czy będzie wstanie zmierzyć czoła klindze Kase'go. Następnego dnia obydwaj przybyli na umówione miejsce. Pierwszy atak przypószczony przez Ishimoto został zablokowany. Drugi będący cięciem z dołu ku górze również, lecz tym razem postawiony blok był na tyle mocny, że miecz samuraja z zamku Kimura pękł w pół a trzymający go samuraj przyjął cięcie i zmarł.
Około trzech wieków temu, w średniowiecznej Japonii, mistrz parzenia herbaty przechodził ruchliwymi ulicami Kyoto, kiedy otarł się przypadkowo o miecz mijającego go samuraja. Ten poczuwszy się ogromnie obrażony, natychmiast zarządał pojedynku by zrekompensować tą zniewagę. Mistrz herbaty zaoferował swoje przeprosiny, lecz urażony wojownik powiedział mu, że będzie czekał na niego następnego dnia przy bramie miasta. Mistrz herbaty wielce poruszony zbliżającym się pojedynkiem, wszakże cóż on mógł wiedzieć o sztuce miecza, gdy już dotarł gdzie udawał się, opisał całe zdarzenie swojemu gospodarzowi. Ten z przykrością odpowiedział mu, iż urażony samuraj to wielki wojownik, który nigdy nie poniósł porażki. Po zakończeniu lekcji parzenia herbaty, której udzielił córce gospodarza, udał się do swojego przyjaciela płatnerza, z zamiarem poproszenia go o pożyczenia mu miecza.
