Po dotarciu na miejsce i opowiedzeniu całej historii raz jeszcze, płatnerz zapytał go co zamierza zrobić z tą bronią, kiedy nie potrafi się nią posługiwać, jako że całe swoje życie poświęcił ceremoniałowi parzenia herbaty. Ten zmartwiony pytając co ma uczynić w tej sytuacji, usłyszał by poszedł na umówione miejsce i przywitał swój koniec z honorem, wykonując to co potrafi najlepiej, czyli ceremonię parzenia herbaty. Drugiego dnia o świcie wyruszył w kierunku bramy miasta, gdzie po dotarciu zapowiedział, że zanim rozpoczną pojedynek, on wykona ceremoniał parzenia herbaty. Uklękł i rozwinął pięknie zdobiony pokrowiec, w którym trzymał wszystko co mu było niezbędne do dokonania ceremoniału. Następnie sprawnie rozpalił ogień, nad którym umieścił naczynie z wodą. Gdy ta już się gotowała zaczął wrzucać herbatę i wszystko mieszać wpierw w prawą a później w lewą stronę. Obserwujący to samuraj nie mógł uwierzyć, w jak ten człowiek może być tak spokojny w chwili swojej śmierci. Po upływie około pół godziny samuraj wykonując krok w kierunku swojego oponenta przewrócił go na ziemię i powiedział mu, że spośród wszystkich ludzi których przyszło mu zabić, wielu błagało go o wybaczenie zanim ich ściął, niektórzy uciekali krzycząc. Nigdy jednak nie spotkał nikogo tak odważnego. Po chwili pomógł mu wstać i powiedział, że jest nie tylko wielkim mistrzem parzenia herbaty, ale również człowiekiem nie miejacym strachu w obliczu śmierci. Dodał również, iż zastanawia go myśl, czy sam przyjął by taką sytuację ze spokojem. Teraz to on prosił o wybaczenie a także o przyjęcie go jako ucznia w sztuce przyrządzania herbaty, na co ten uśmiechnął się i skinął głową.
źródło: "Mity i Legendy Sztuk Walki"
Peter Lewis
| 
Około trzech wieków temu, w średniowiecznej Japonii, mistrz parzenia herbaty przechodził ruchliwymi ulicami Kyoto, kiedy otarł się przypadkowo o miecz mijającego go samuraja. Ten poczuwszy się ogromnie obrażony, natychmiast zarządał pojedynku by zrekompensować tą zniewagę. Mistrz herbaty zaoferował swoje przeprosiny, lecz urażony wojownik powiedział mu, że będzie czekał na niego następnego dnia przy bramie miasta. Mistrz herbaty wielce poruszony zbliżającym się pojedynkiem, wszakże cóż on mógł wiedzieć o sztuce miecza, gdy już dotarł gdzie udawał się, opisał całe zdarzenie swojemu gospodarzowi. Ten z przykrością odpowiedział mu, iż urażony samuraj to wielki wojownik, który nigdy nie poniósł porażki. Po zakończeniu lekcji parzenia herbaty, której udzielił córce gospodarza, udał się do swojego przyjaciela płatnerza, z zamiarem poproszenia go o pożyczenia mu miecza.
