|
Mimo, że miecz, wbrew powszechnej opinii ludzi, nie był podstawową bronią żołnierskiego oręża w Japonii, pielęgnował szczególną pozycję dla wojownika. Budził fascynację wszystkich klas społeczeństwa, a w szczególności samurajów. Owy miecz był jego duszą. Samuraj swój pierwszy miecz (a raczej mieczyk) dostawał mając kilka lat i nosił go do ukończenia piątego roku życia. Podczas przyjęcia chłopca do grona wojowników otrzymywał swoje pierwsze dwa miecze i zbroję, a jego włosy ścinano w taki sposób, w jaki mieli je ścięte dorośli wojownicy. Żołnierze wszystkich rang doskonalili swoje umiejętności władania mieczem. Nie zmienia to jednak faktu, że żołnierze niżsi rangą ustępowali umiejętnościami szlachetniej urodzonym. Było to spowodowane lepszą kadrą nauczycieli, która szkoliła arystokrację w ich siedzibach. Jak wcześniej wspomniałem, broń ta stanowiła duszę wojownika. Swoją ostateczną formę jednosiecznego, zakrzywionego, stalowego miecza uzyskała w okresie Heian (794-1156), ewoluując od prostego, z jedną tylko tnącą krawędzią. Jakość tych mieczy polepszała się ze stulecia na stulecie. Katana, bo tak właśnie nazywa się owy miecz, charakteryzowała się mnogością rodzajów. Najstarszym typem był długi i ciężki jiu tachi, zwykle noszony przez giermka. Z niego z kolei wykształcił się tachi, długi na prawie osiemdziesiąt centymetrów. Początkowo miecz noszony uwiązany u pasa, później zwyczaj ten zmienił się i wkładano go za niego. Ze względu na te dwa zwyczaje noszenia miecza, ten uwiązany do pasa zwano tachi, a noszony wetknięty za niego katana. Wojownik miał prawo noszenia dwóch mieczy, co stanowiło o jego wysokiej pozycji społecznej. Pierwszy z nich, dłuższy, noszony był w parze z krótszym wakizashi. Razem nazywano je daisho.
Tak jak w Europie, tak i w Japonii wyższej rangi wojownicy dosiadali koni, z grzbietu których dowodzili swoimi armiami. Jako "wybrańcy" musieli opanować tą sztukę do niemalże perfekcji. Jeździectwo było taką sztuką jak łucznictwo, czyli możliwe do uprawiania tylko dla arystokracji. Gdy dotyczyła poruszania się po suchym lądzie nazywano ją jobajutsu. W przypadku kierowania koniem podczas pokonywania wszelakich przeszkód wodnych stosowano sformułowania suijeijutsu. Z biegiem czasu poziom umiejętności jeździeckich arystokracji zeszedł na niziny. Kroniki podają nawet przykład kapitana straży Zewnętrznego Pałacu, który spotykał się z licznymi złośliwymi uwagami ze strony prowincjonalnych samurajów, ilekroć próbował dosiąść konia (druga połowa wieku XII). Wierzchowce używane przez Japończyków były początkowo niedużymi kucami. Charakteryzowały się niezwykłą wytrzymałością i szybkością. Konie te jak większość rzeczy, swoje korzenie miały �za wodą�, czyli w Chinach (również w Korei), a dostały się �na wyspy� prawdopodobnie dzięki plemionom, które w VI wieku p.n.e. najechały Japonię. Zbroja jeźdźca różniła się kilkoma szczegółami od tej noszonej przez pieszego wojownika. Wyposażona była w wyższe ochraniacze goleni, dłuższe ochraniacze ud i w charakterystyczną pelerynę. Nie trudno się dziwić do czego służyły te wersje ochraniaczy nóg w obliczu wrogich żołnierzy, uzbrojonych na polu bitwy w ostre miecze i włócznie. Zbroja taka była dodatkowa wykonana z lżejszych materiałów. Koń również nie był ciężko uzbrojony. Głowa takiego zwierzęcia chroniona była poprzez dopasowany do kształtu głowy ochraniacz (albo w kształcie przedstawiającym jakiegoś mitycznego potwora), w większości przypadków wykonany ze skóry, stali lub z żelaza. Grzbiet chroniono lekkim pancerzem, wykonanym z naszytych na tkaninę skórzanych lub żelaznych łusek.
Rozważając japońskie sztuki walki należy pamiętać o położeniu geograficznym tego kraju. Jak wiadomo jego obszar składa się z bardzo wielu wysp, z czterema głównymi, zarazem największymi; Hoshu, Hokkaido, Kiushu, Shikoku. Dodatkowo na jego obszarze występuje wiele jezior i rzek. W związku z tym japoński wojownik musiał oswoić się z pływaniem, tak jak oswoił się z oddychaniem. W Japonii zaczęły powstawać szkoły nauczające pływania. Z czasem doszło do takiego stanu, że nie istniała siedziba klanu, która nie posiadałaby obiektu przeznaczonego do tej dziedziny wojennego rzemiosła. Głównym przedmiotem nauczanym w tych szkołach była nauka pływania w pełnej zbroi, zwana katchu gozen oyogi. Istniały szkoły specjalizujące się w bardziej zacieśnionych dyscyplinach pływania. Działalność prowadziły szkoły specjalizujące się w pływaniu w stawach, inne w rzekach a jeszcze inne w morzu. W niektórych nauczano nawet pokonywania dużych odległości w nocy i w dodatku z daleka od brzegu.
Drewniany kij jo, którego techniki praktykowano w stylu zwanym jojutsu, swoje pochodzenie zawdzięcza prehistorycznym kamiennym kijom i późniejszym żelaznym. Jak głosi historia jojutsu (dzisiejsze jodo) zawdzięcza swoje istnienie wyśmienitemu szermierzowi Muso Gonnsuke. W wyniku przegranego pojedynku z równie sławnym Miyamoto Musashi, zaszył się w świątyni, gdzie prowadził ciągłe medytacje i praktyki z użyciem kija. Pobyt Muso wśród mnichów ukoronowany został utworzeniem przez niego metody walki kijem, którą nazwał Shindo Muso Ryu. Styl ten oparty głównie był na połączeniu technik kenjutsu, naginatajutsu i yarijutsu. Po powrocie Gonnsuke wyzwał na pojedynek Miyamoto i ku zdziwieniu tego drugiego, pokonał jego daisho swoim jo. Po wygranej walce kontynuował treningi i utworzył dwanaście podstawowych typów uderzeń i bloków, które z czasem rozwinęły się do ponad siedemdziesięciu technik. Oczywistą rzeczą jest, że trening z bronią drewnianą jest o wiele bezpieczniejszy niż z ostrą. W związku z tym w salach treningowych zaadoptowano kij zastępujący włócznię i miecz (ten ostatni nazwano bokken). |
|---|
 | |
|---|---|
|
 |
|---|
 |
|---|
|
 | |
|---|---|
|
|
 |
|---|
  |
 | |
|---|---|
|
 |
|---|
Adamek Drwal Gołota Jędrzejczyk Khalidov Nastula Słowiński Wolak Wywiady |
 |
|---|
|
|
Copyright © Bushi.net.pl 2004 - 2008
Redakcja wortalu bushi.net.pl nie ponosi odpowiedzialności za ewentualne szkody powstałe w wyniku użytkowania jakichkolwiek opublikowanych materiałów.
designed by: www.chariot.pl, powered by: ChariotCMS 3.3 Advanced