|
|
 Drewniany kij jo, którego techniki praktykowano w stylu zwanym jojutsu, swoje pochodzenie zawdzięcza prehistorycznym kamiennym kijom i późniejszym żelaznym. Jak głosi historia jojutsu (dzisiejsze jodo) zawdzięcza swoje istnienie wyśmienitemu szermierzowi Muso Gonnsuke. W wyniku przegranego pojedynku z równie sławnym Miyamoto Musashi, zaszył się w świątyni, gdzie prowadził ciągłe medytacje i praktyki z użyciem kija. Pobyt Muso wśród mnichów ukoronowany został utworzeniem przez niego metody walki kijem, którą nazwał Shindo Muso Ryu. Styl ten oparty głównie był na połączeniu technik kenjutsu, naginatajutsu i yarijutsu. Po powrocie Gonnsuke wyzwał na pojedynek Miyamoto i ku zdziwieniu tego drugiego, pokonał jego daisho swoim jo. Po wygranej walce kontynuował treningi i utworzył dwanaście podstawowych typów uderzeń i bloków, które z czasem rozwinęły się do ponad siedemdziesięciu technik. Oczywistą rzeczą jest, że trening z bronią drewnianą jest o wiele bezpieczniejszy niż z ostrą. W związku z tym w salach treningowych zaadoptowano kij zastępujący włócznię i miecz (ten ostatni nazwano bokken). |
| Mateusz Filipiak | |
| Poza dojo używano drewnianych atrap broni w celu sprawdzenia umiejętności podczas pojedynków (procedura ta nasiliła się wraz z nadejściem szogunatu Tokugawa). Wojownik wtajemniczony na wyższym poziomie władał tak skutecznie tym orężem, że wędrowni bushi z kijem u boku byli częstokroć omijani z daleka przez samurajów. Natomiast techniki walki ostrą i drewnianą bronią przenikały się wzajemnie, a często nawet ta druga rozwijała się bardziej. W sztuce walki kijem można było wyróżnić dwie główne specjalności: techniki walki kijem o długości włóczni i techniki walki kijem o długości wahającej się pomiędzy mieczem zwykłym a długim. W dzisiejszym jodo podstawowe uderzenia ćwiczone są w formie kata. W trakcie takich praktyk jeden z partnerów uzbrojony jest w bokkenM, a drugi w jo. Głównym celem są górne partie ciała, które można atakować prostymi i odwrotnymi uderzeniami. Adepci jodo ćwiczą swe umiejętności również w blokach, pchnięciach, naciskach, niskich zasłonach, a także w ruchach obrotowych. Ważnym elementem treningu jest też strategiczne podejście do pojedynku, czyli blok i kontratak, oraz uniknięcie ataku i kontratak. W kanon ćwiczeń wchodzą też techniki walki pałką (tanjo), metody posługiwania się sierpem z łańcuchem (kusari gama), elementy iaido, a nawet uderzenia karate połączone z rzutami judo i aikido. |
|
| |
