|
|
W starożytnej Japonii nie tylko te konwencjonalne bronie znajdowały zastosowanie podczas starć. W kanonie wojennego ekwipunku znalazło się miejsce również dla wachlarza. Niektórych może to dziwić, ale wachlarz stanowił bardzo zabójczą broń w rękach wyszkolonego w jej posługiwaniu się człowieka, i jednocześnie był łatwy do ukrycia. Z rodzajów istniejących wachlarzy można było wyróżnić te służące głównie walce, ceremonialne, oraz takie, których używali dowódcy podczas dowodzenia swoimi oddziałami. Te, które interesują nas najbardziej, są bojowymi wachlarzami. Ich konstrukcja wyglądem przypomina skrzydła nietoperza. Wachlarze te były rozkładane i w świetle dzisiejszej historii są rdzennym produktem Japończyków. Właśnie te modele importowano do Chin, po tym jak jeden z takich zaprezentowano na dworze cesarza na początku drugiej połowy X wieku. Składane wachlarze ogi, pomimo swojego militarnego przeznaczenia stanowiły również symbol podkreślający pozycję jego posiadacza na dworze. Ich konstrukcja była jednak nieco inna, bo po ich złożeniu wyglądały jakby były częściowo otwarte. Powracając jednak do tych bojowych, to dzieliły się one na te noszone przez wojownika ubranego w zbroję (gunsen) i te noszone na co dzień (tessen). Najbardziej rozpowszechnione typy posiadały osiem lub dziesięć żeber. |
| Mateusz Filipiak | |
| Z czasem, gdy zrozumiano jak skuteczną i groźną są one bronią, zaczęto otwierać szkoły nauczające technik obrony i ataku wachlarzem. W rękach samuraja tessen stanowił dodatkową broń, jednak podczas potyczek ze słabszym przeciwnikiem (jeśli tak ocenił jego umiejętności) był niejako główną bronią. Wiele mitów i podań opisuje takie potyczki, gdzie uzbrojony w wachlarz człowiek pokonuje nawet kilku wrogów wyposażonych w miecze i w włócznie ! Nie trudno się domyśleć, że taką broń używały też inne warstwy społeczeństwa, gdyż jej niezmiernym plusem były rozmiary dające szerokie pole do popisu przy jej chowaniu (było to konieczne w okresie Tokugawa, kiedy to zabronione było posiadanie przez heimin jakiejkolwiek broni). Drugim typem wachlarza był gumbai, występujący na polach bitew. Był on sztywnym wachlarzem, którego używali początkowo wszyscy dowódcy, a z dojściem do władzy Ieasu Tokugawa tylko głównodowodzący armią go posiadał. Zastąpił on miotełkę saihai, wykonaną z końskiego włosia. Wachlarz gumbai zdobiono początkowo chińskimi symbolami reprezentującymi aktywne i pasywne aspekty egzystencji, czyli słońcem i księżycem. Później zdobiono je rodowymi symbolami świadczącymi o przynależności do danego klanu. Ostatni typ ze wspomnianych przeze mnie na początku to wachlarze ceremonialne. Charakteryzowały się one dużymi rozmiarami i były cennymi okazami sztuki rękodzielniczej. Wachlarze takie osadzane były na długich tyczkach i używano ich podczas wszelakich religijnych świąt i różnego rodzaju procesji. Były one wykonane z jedwabiu, drewna, lub piór (ten ostatni materiał w późniejszym okresie wycofano, ponieważ do jego pozyskania zabijano ptaki, co było niezgodne z religią). Często zdobiono je też pękami końskich włosów. Te ogromne spotykane również były na polach bitew. Najwyższych używali zawsze szogunowie z dominującego rodu, tak aby wyróżniały się na tle proporców innych magnatów. |
|
| |
