|
|
Sztuka władania łańcuchem cieszyła się powodzeniem w konfrontacjach zarówno z mieczem jak i z włócznią. Żelazny lub stalowy łańcuch od dawien dawna łączony z różnymi przedmiotami wykazywał się skutecznością w walce. Łańcuchami łączono różnego rodzaju ciężarki i oszczepy. Ze względu na długość i fakt ciągłego połączenia go z ręką wojownika używano go do wielokrotnego rzucania w stronę atakującego wroga. Oprócz ciężarków łączono je z sierpami (kama), wskutek czego powstała broń była w stanie wyrządzić bardzo bolesne rany, a nawet doprowadzić do śmierci oponenta. Ostrze sierpa mocowano pod kątem prostym do rękojeści pręta, przy której często mocowano osłonę na dłoń. Z tyłu ostrza znajdował się łańcuch z przywiązanym doń ciężarkiem. Taktycznym przeznaczeniem kusari było unieruchomienie broni nieprzyjaciela łańcuchem i zadanie ciosu śmiercionośnym sierpem. Pierwsze szkoły prowadzące szkolenie w zakresie kusari gama działały już w XII wieku. |
| Mateusz Filipiak | |
| Przy przedstawianiu tego oręża warto przytoczyć postać wojownika Yamada Shinryukan, który tą morderczą bronią rozpłatał wielu znakomitych bushi. Poniósł on porażkę dopiero, gdy Araki Mataemon, słynny szermierz, wykorzystał podstęp i zwabił go do bambusowego zagajnika, gdzie Shinryukan zmuszony był do walki. Odległość pomiędzy drzewami była niewystarczająca do sprawnego operowania długim łańcuchem. W efekcie Yamada poniósł klęskę i zginał. Łańcucha używał również Masaki Toshimitsu Dannoshin, który stosował go w połączeniu z ciężarkami nazywając manriki gusari. Jego szkoła Masaki Ryu słynęła z walki z kilkoma przeciwnikami jednocześnie. Adept tej szkoły mógł użyć swojego łańcucha do przewrócenia oponenta, okręcając go wokół jego kostek lub nadgarstków. W rumorze walki wymiana technik pomiędzy oponentami mogła doprowadzić przykładowo do zaczepienia się łańcucha o odzież lub broń tego drugiego. W takiej chwili nic bardziej odpowiedniego nie można było zastosować, jak rzut, czy dźwignię (ewentualnie w połączeniu z atemi). W związku z tym w program treningowy walki manriki gusari włączone były różnego rodzaju techniki zaczerpnięte z innych dziedzin bujutsu. Oprócz technik unieruchomień istniała też możliwość parowania ciosów (tak jak w przypadku jitte). Jak się można domyśleć, istniały różne wersje tej broni. Różniły się one między sobą grubością i długością, a także kształtem i wielkością ciężarków. |
|
| |
