| |
|
| |
Znaczenie włóczni w Japonii z biegiem czasu urosło do takiej rangi, że zaczęto nazywać ten kraj "krainą tysiąca włóczni". Nie bez powodu tak się stało, bo broń ta pod względem znaczenia ustępowała tylko łukowi i strzale i była bardzo niebezpiecznym orężem. Również włócznia przywędrowała do Japończyków z Chin. Pierwsze typy tej broni posiadały duże ostrza osadzone na solidnych drzewcach. | | Mateusz Filipiak | |
|
|
Japońska kostrukcja prostej włóczni to yari, której ostrze charakteryzowało się doskonałą jakością, lekkością i łatwością manewrowania.Ostrza włóczni chroniono poprzez nakładanie na nie bogato zdobionych futerałów, co było nawet wymaganiem uregulowanym prawnie w większości rodów. Zarówno ostrza jak i drzewca charakteryzowały się różnorodnością odmian. Drzewca różniły się długością i wagą a drzewo do ich produkcji było selekcjnowane, wzmacanne i dekorowane metalowymi paskami i pierścieniami (sujigame). Ostrza tych włóczni miały podobną jakość jak ostrza mieczy, który dzięki swojej jakości słynęły na całym świecie. Występowały w różnych kształtach i wyróżniamy trzy podstawowe typy: proste, wygięte i niereguralne.
Najczęściej stosowane były proste, obosieczne włócznie. Te z kolei dzieliły się na inne typy, różniące się długością, kształtem wierzchołka (yari-saki), zdobieniami i jakością stali. |
tsukushi-boko - jeden z najstarszych typów yari, który charakteryzował się dużymi rozmiarami i ostrzem wykonanym z brązu
shakujo-yari - włócznia chowana w wędrownym kosturze
|
Wojownicy sięgali również po oszczep. Istniało ich wiele odmian a najważniejsze z nich, to długi i mocny nage-yari, długi makura-yari, wyposażony w lotki uchi-ne, a także naguya, te-yari i te-boko. Broni tej używano nie tylko do walki w krótkim dystansie, ale również do rzucania w przeciwnika.
Nakamaki - forma przejściowa pomiędzy ostrzem prostym a zakrzywionym, przypominająca kształtem włócznię naginata.
|
 |
Trzy główne typy naginaty:
* starożytna włócznia, w której drzewce mocowane były do znajdujących się z tyłu ostrza pierścieni, (tsukushi-naginata)
* włócznia posiadająca trzpień mocowany do drzewca - najbardziej powszechne,
* naginata z drzewcem wkładanym w gniazdo, które znajdowało się w ostrzu - najrzadziej spotykane (ta-no-saki).
|
 |
W całej Japonii funkcjonowało mnóstwo szkół nauczających posługiwania się naginatą. Włócznia ta miała jeszcze jedną szczególną cechę, mianowicie można ją było spotkać trzymaną przez kobiece ręce. Kobiety należące do klasy wojowników powinny w owym czasie oponować sztukę władania tym orężem, przed ukończeniem osiemnastego roku życia. |
Do ostatnierj grupy włóczni zaliczały się wąsko specjalizowane typy, występujące jednak w ogromenj liczbie. Wytwarzano przykładowo konstrukcje o rozwidlonym ostrzu, z haczykiem lub kolcami u jego nasady (sasu-mata). takie rozwiązanie budowy umożliwiało nie tylko kłócie i cięcie wroga podczas ruchu wprzód, ale również w trakcie cofania włóczni. Ta odmiana była szeroko stosowana przez policjantów i strażaków.
futamata-yari - również o rozwidlonym ostrzu.
|
magari-yari - trójząb, którego boczne ostrza ustawione były pod kątami prostymi w stosunku do środkowego.
kagi-yari - włócznia o zakrzywionym ostrzu.
sode-garami - długi kij z mnóstwem haczyków na końcu, które skutecznie wplątywały się w rękawy oponenta.
tsuku-bo - włócznia z ostrzem w kształcie krzyża |
 |
 |
kumade - rodzaj grabi z dużą ilością zębów i (lub) ostrzy - służyły do wspnaczki na mury.
Tsuku-bo i kumade były przechowywane na specjlanym stojaku w warowni strzegącej wejścia do zamku.
uchi-gakei - również rodzaj grabi, tyle że posiadał tylko dwa żelazne zęby, służące do spinania okrętów podcza morskie bitwy. |
Wopjownik dosiadający konia mocował włócznię do nóg, lub do strzemion. Członek piechoty nosił z kolei swoją opierając na własnym barku. Dodatkowo wybranym żołnierzom powierzano włócznie oficerskie, które musieli transportować.
|
Uczniowie szkół, w których nauczano kunsztu walki włócznią, byli z daleka omijani na drodze i to nie tylko przez pojedynczych samurajów, ale i przez grupki wojowników. Bywali tacy adepci yarijutsu, którzy dzięki umiejętnośćią jakie posiedli, potrafili rozprawić się nawet z kilkoma oponentami. Jedną z najsłynniejszych szkół była Hozo-in Ryu, której nazwa pochodziła od nazwy klasztoru Hozo. Do potyczek dochodziło również pomiędzy uczniami różnych szkół, niejednokrotnie w skutkach śmiertelnych. Dopiero za panowania klanu Tokugawa wprowadzono prawo zabraniające pojedynków na śmierć i życie. Zaczęto więc stosować wszelkiego rodzaju imitacji ostrej broni, takich jak take-yari, czyli bambusowych włóczni, bądź tampo, które posiadały watowane ostrza.
|
 |
| | | |
|
|
|
|
 |
