|
|
Kyujutsu, bo tak właśnie się ta sztuka była najważniejszą w całym zbrojnym repertuarze bujutsu. Zwana również jako Shagei, czyli „biegłość w łucznictwie”, była praktykowana przez arystokrację cesarską kuge i później przez wojskową buke. Łuk i strzała przez wiele wieków stanowiły podstawową broń japońskiego wojownika bushi. Przez ten okres dyscyplina ta ewoluowała, aby stać się bardziej duchową sztuką zwaną jako kyudo, która po dziś dzień jest kultywowana w kraju kwitnącej wiśni. Każdy ze znaczniejszych rodów posiadał własne strzelnice (wewnętrzne i zewnętrzne). W domach dostojników dworskich szczególne miejsce zajmowały stojaki utrzymujące łuki i futerały ze strzałami. Pierwsze zawody łucznicze odbyły się już w IV wieku przed nasza erą. Strzelanie z łuku podczas jazdy konnej było ulubionym sportem arystokracji dworskiej. Tradycyjny trening łucznika obejmował strzelanie do celów zarówno nieruchomych jak i ruchomych, z pozycji stojącej lub podczas jazdy konnej. O tym, że łucznictwo było dla wojowników szczególną dyscypliną może świadczyć fakt, że łucznik po trafieniu przeciwnika na polu bitwy pozostawiał jego dobicie pieszym żołnierzom. Najbardziej popularne formy łucznictwa, to strzelanie do potrójnego celu, do bambusowego kapelusza, do psów, polowanie na psy, na ptaki, na jelenie, czy na niedźwiedzie. Dla przykładu , strzelanie do psów polegało na wypuszczeniu pewnej ich ilości do zamkniętego wybiegu i strzelanie do nich przez grupę łuczników. Ta krwawa praktyka uległa modyfikacji, po tym jak w Japonii rozpowszechnił się buddyzm. |
| Mateusz Filipiak | |
 Łuki wojowników cechowały się dużą różnorodnością. Istniały łuki przeznaczone do działań wojennych, do polowań, łuki ceremonialne i sportowe. Wszystkie one charakteryzowały się mnogością wymiarów i kształtów. Najbardziej znanym typem był łuk bojowy daikyu, używany zarówno prze kawalerię jak i piechotę. Jego długość mogła wynosić od 2,2 do 2,5 metra. Moc do naciągnięcia jego cięciwy była ogromna, że w niektórych z nich wojownik ledwo mógł tego dokonać, nie mówiąc przy tym o oddaniu celnego strzału. Tak jak istniało wiele rodzajów łuków, tak stosowano do nich podobnie dużą ilość strzał, w zależności od ich przeznaczenia. Istniały przykładowo treningowe, stępione o grocie podobnym kształtem do gruszki, albo strzały z perforowanymi grotami, przez które po ich wystrzeleniu przepływało powietrze. W efekcie zmierzająca ku celowi strzała wydawała przenikliwy gwizd. Mówiąc o strzałach należy także wspomnieć o futerałach stosowanych do ich przechowywania. Mogły to być kołczany otwarte, bądź zamknięte. Te ostatnie były głównie używane przez kawalerzystów. Chroniły swoją zawartość przed negatywnymi skutkami zmiennej pogody. Oprócz zamkniętych i otwartych istniały również kołczany ceremonialne, wśród których najbardziej powszechnym był typ przypominający wyglądem fotel, do którego przywiązywano strzały. Niezależnie od rodzaju zbroi, w jaką wyposażony był wojownik, czuł zawsze respekt przed łucznikiem. Gdy do Japonii trafiła broń palna, znaczenie łuku nie zmieniło się. Mimo, że na polach bitewnych broń palna przejęła rolę łuków, to przed rozpoczęciem każdej bitwy łucznicy oby stron konfliktu wystrzeliwali serię strzał ze swoich broni. Patrząc na całokształt kyujutsu, trzeba zawsze pamiętać, że to właśnie łucznictwo było w Japonii bronią numer jeden. |
|
| |
