|
|
Chłopstwo
Ta klasa społeczna została umieszczona w strukturze na miejscu drugim, zaraz po klasie wojowników. Powodem tego był fakt, że byli oni producentami ryżu, od którego zależałą ekonomia państwa. Szogunat usilnie próbował odróżnić chłopstwo od klasy wojowników. Chłopom zakazano noszenia wszelkiego rodzaju broni. Doszło nawet do konfiskaty oręża jaki posiadali - "polowanie na miecze". Oni jednak nie ulegali temu procesowi tak łatwo. Rozwinęli techniki użycia narzędzi przeznaczonych do uprawy roli, jak np. sierpy, łańcuchy, czy ceyp. Klany wioskowe posiadały ogromny potencjał militarny. Wszakże różnice pomiędzy żołnierzem niskiej rangi a chłopem były od zawsze znikome. Rezultat starć takich grup z wyskzolonymi oddziałami wojskowymi był zawsze trudny do przewidzenia. Liczne rewolty chłopskie często doprowadzały do zwycięstwa. Do niektórych przyłanczały się nawet kilkuset osobowe grupy roninów. W samym okresie panowania klanu Tokugawa wybuchło ponad tysiąc powstań chłopskich a był on określany jako "spokojny". Rewolty te były zawsze niezwykle krwawe i niejednokrotnie wzbudzały wśród wprawionych w boju żołnierzy strach i przerażenie. Chłopi byli zdesprerowani i ruszali do boju z ogromnym zacięcięm. |
| Mateusz Filipiak | |
Kapłani
W Japonii, tak jak i w krajach europejskich, zjednoczenia religijne stawały się z czasem wielkimi właścicielami ziemskimi. Zaczęły powstawać liczne sekty buddyjskie, których przywódcy brali aktywny udział w życiu politycznym i w świętych wojnach. Sekty takie posiadały świątynie, które były narażone na rabunki i aby uchronić te miejsca przed świętokradztwem, wyposażano je wartowników, którymi byli mnisi, bądź ludzie świeccy. Inny powodem posiadania "żołnierzy" była polityka poszerzania majątków. Rekrutacja odbywała się min. spośród mnichów, kapłanów, wywłaszczonych chłopów, czy najemników.
Położone wysoko w górach, wilkie wspólnoty klasztorne, których siedzib strzegli wojownicy zwani "yamabushi" (yama - góra; bushi - wojownik). Mnisi wojownicy (sohei) i ludzie gór posiadali bardzo duże umiejętności w dziedzinie bujutsu, które nie raz przewyższały zawodowych żołnierzy. Duchowni wojownicy potrafili posługgiwać się różnymi rodzajami broni, jak np. mieczem, łukiem, czy włócznią. To ostatnie oręże było ich najsilniejszą stroną. Istnieje nawet teoria, że to właśnie oni wynaleźli tą groźną broń a dopiero poźniej zaczęli ją wykorzystywać żołnierze, którzy na własnej skórze doświadczyli jej efektywności.
Kapłani uważani byli za ekspertów do spraw wewnętrznych aspektów bujutsu, którego podstawy rozwinęli właśnie oni.
Kupcy i Rzemieślnicy
Dostarczający środków finansowych kupcy i wytwarzający broń rzmieślnicy, zorganizowani byli w korporacje i gildie, które tworzyły się w większych miastach. Niektórzy kupcy utrzymywali ścisłe kontakry z bandytami i piratami. Inwestowali w broń i posiadali własne oddziały uformowane przez najemników.
Te społeczeństwa kupieckie z czasem urosły do wielkich organizacji, samodzielnie, a co ważniejsze, skutecznie zabezpieczających własne interesy. Organizacje te wchodziły w ciągłe konflikty z wojskową magnaterią, której siła wzrastała z miesiąca na miesiąc. Wkońcu magnatom tym udało się objąć władzę w kraju i gdy tak się stało, zepchnęli kupców na samo dno systemu społecznego Japonii. |
|
| |
