|
|

Już w starożytnej mitologii Japonia określana była mianem "krainy tysiąca włóczni" (Nakamura). Bardzo rzadko również widzi się ilustracje , na których wojownik nie trzyma włóczni - broni, która pod względem znaczenia ustępowała tylko łukowi i strzale. Prosta włócznia yari była oryginalną konstrukcją japońską. Jej ostrze cechowało się doskonałą jakością, lekkością i łatwością w manewrowaniu. Ostrza wszystkich włóczni zawsze chronione były przy pomocy specjalnych futerałów. Ostrza włóczni były podobnej jakości jak zachwalane ostrza mieczy. Przyjmowały one ponadto trzy zasadniczne typy: proste, wygięte i nieregularne. Najczęściej spotykanym był jednak pierwszy rodzaj. Najstarszym jej typem była tsukashi-boko, z ostrzem wykonanym z brązu. Istniało również wiele typów oszczepów, m.in. uchi-ne, wyposażony w lotki; dłuższy i mocniejszy nage-yari, długi makura-yari oraz naguya, te-yari i te-boko. |
| Mateusz Filipiak | |
| Używano ich zarówno do rzucania, jak i do walki w krótkim dystansie. Jako przedstawiciela włóczni zakrzywionych należy zaprezentować naginatę. Trzy główne jej typy to: tsukushi-naginata, w której drzewce mocowano do pierścieni znajdujących się z tyłu ostrza, drugim typ, najbardziej powszechny, posiadał trzpień mocowany do drzewca, a w trzecim drzewce wkładane było w gniazdo znajdujące się w ostrzu (ta-no-saki). Naginata była znana szeroko głównie ze względu na szeroką efektywność w walce, gdyż samuraje docenili jej zdolność do zadawania zarówno cięć, jak i pchnięć. Do trzeciej grupy - nieregularnych włóczni - należała ich ogromna liczba, najczęściej wyspecjalizowanych, typów. Przykładowo sasu-mata była włócznią o rozwidlonym końcu, z haczykami lub kolcami u jego nasady. |
 |
Taka konstrukcja umożliwiała nie tylko cięcie i kłucie celu podczas ruchu włóczni w przód, ale również podczas jej cofania.Sztuka Walki tym orężem, choć o tym się nie wspomina, należała do najbardziej prestiżowych i każdy samuraj musiał ją opanować choćby w niewielkim stopniu. Ponadto każdy znaczny samuraj musiał posiadać jej jeden egzemplarz w swoim domu. Najczęściej były to bogato zdobione odmiany yari.
|
|
|
| |