| |
|
| |
Shogun
Postać shoguna była związana z największą władzą w krajau po utracie rządów przez cesarza. Nikt, podkreślam, nikt nie miał prawa zakwestionować słowa wypowiedzianego przez shoguna. Celedem wydawanych przez niego edyktów i zarządzeń było ustabilizowanie struktury społeczeństwa. Najbardziej karaną zbrodnią było właśnie sprzeciwienie się swojemu panu. Podział na klasy i funkcje był regulowany poprzez odpowiednie ustawy; | | Mateusz Filipiak | | * Kuge Sho-hatto:
ustawa określająca pozycje i funkcje dworu cesarskiego i arystokracji,
* Buke Sho-hatto:
ustawa dotycząca klasy wojowników,
* Jin-hatto:
ustawa regulująca sprawy religii,
* Goson-hatto:
ustawa dotycząca chłopów,
* Edo Machiju-sadame:
ustawa dotycząca mieszkańców Edo,
Za rządów rodziny Tokugawa nadworni dostojnicy żyli w całkowitym odizolowaniu i byli pod ciągłym nadzorem urzędników. Podobnie shogun postąpił z mnichami, których wspólnoty w przeszłości były trudne do kontrolowania.
Rząd shoguna nazywany był bakufu i trwało tak do roku 1868, kiedy to włądzę odzyskał cesarz. Siedziba shogun'a mieściłą się w Edo (dzisiejsze Tokyo) - cesarz w przeciwieństwie rezydował w Kyoto.
|
Daimyo
Daimyo byli włądcami prowincji, którzy rządzili rodami. Ich pozycję można z całą pewnością określić jako numer 2 w Japonii, zaraz po klanie Tokugawa. W tłumaczeniu daimyo oznacza "Wielkie nazwiska". Przed zjednoczeniem kraju przez Ieyasu, toczyli oni między sobą ciągłe wojny. |
|
 |
Bakushin i Baishin
Nazwą bakushin określano wojowników stacjonujących w Edo. Dzielili się oni dalej na hatamoto i gokenin. Do bakushin należała połowa wszystkich żołnierzy. Druga połowa stanowiła wojaków pochodzących z prowincji.
Hatamoto to z kolei członkowie straży przybocznej ochraniającej przywódcę podczas bitwy. Z czasem nadawano ten tytuł równierz członkom świty Trodziny Tokugawa. Hatamoto służyli też jako urzędnicy (yakutata) i strażnicy w zamku (bankata).
Gokenin byli natomiast bezwzględnie lojalnymi dowódcami. Mogli oni w uznaniu dobrej służby otrzymać tytuł hatamoto.
HATAMOTO - "wojownik noszący sztandar"
GOKENIN - "honorowy członek rodziny"
Samurai
Ludzie, kórych nazywano samurajami zawsze wzbudzali lęk wśród japońskiego społeczeństwa. Kim byli ? Komu służyli ?
Nazwa samurai (samurahi) jest tak naprawdę chińską nazwą i oznacza wasala. Określano tak żołnierzy służących szogunowi i daimyo. Dokładniejsze jednak tłuamczenie to "ten, który służy". Wojownikiem takim był każdy, który posiadał zezwolenie na noszenie daisho (krótki i długi miecz). Inne określenie tych ludzi wojny to bushi należący do tej samej klasy wojowników buke. Po roku 1869 zmieniono ich rangę do "byłych wojskowych poddanych" znanych jako shizoku. Początkowo pojawiali się w małycvh grupach, w których skład wchodzili dowódca, uzbrojeni jeźdźcy i piechota.
* zusa - piechota,
* ashigaru - piechota,
* chugen, komono, arashiko - "mali pomocnicy",
którzy zajmowali się mniej godnymi obowiązkami.
Samurai był związany ze swoim panem poprzez przysięgę jaką mu skłądał. Nazywała się ona keppan i wywodziła się z rdzennej japońskiej religii Shinto. Wojownik spisywał ją pędzlem maczanym we własnej krwi. Dokument palono przed posągami klanowych bóstw. Powstały w ten sposób popiół rozpuszczano i samuraj wypijał miksturę. Zaistniały fakt zapisywano w klanowych rejestrach.
* Junshi - samopoświęcenie polegające na odbieraniu sobie życia przez samuraja
w chwili śmierci jego pana (czynili tak niejednokrotnie wraz z całymi rodzinami),
* Katakiuchi - zemsta - wojownik, którego pan został znieważony w jakikolwiek
sposób, czy nawet padł ofiarą zabójcy, był zobowiązany do pomszczenia swojego
suzerena. Akt zemsty został potraktowany jako dokonany, gdy głowa wroga
znalazła się u stóp znieważonego władcy, bądź na jego grobie.
Hara-kiri było rytualnym samobójstwem. Dosłowne znaczenie to "cięcie
podbrzusza". Początkowo był to prosty akt samobójstwa, ale z czasemurósł do
wyrafinowanej ceremoni. Istniały różne odmiany hara-kiri tak jak były różne
powody jego popełniania, jak np:
* sokotsu-shi - spowodowane poczuciem winy z powodu własnej nieprzydatności,
bądź niespiełnienia obowiązku wobec sezerena,
* funshi - spowodowane poczuciem wrgości i nienawiści i bezradności wobec nich,
* kanshi - będące protestem wobec złego traktowania, lub mające na celu
skłonienie pana do ponownego przemyślenia podjętej decyzji.
Rytuał polegał na wykonaniu cięcia poziomego od lewej do prawej strony brzucha i następnie pionowego w kierunku krtani, oczywiście o ile siły na to pozwalały. Podczas całego aktu obecna była druga osoba (towarzysz broni równy rangą, lub nawet wasal). Wykonywała ona cięcie mieczem, po którym głowa samobójcy osuwała się z szyji i padała bezwładnie na ziemię.
Ronin
Kim był ronin ?
"..złowroga postać budząca lęk i przestrach, upiór nawiedzający sny urzędników
oblewający co słabszych z nich zimnym potem przerażenia."
- Murdoch
Słowo ronin w dosłownym tłumaczeniu oznacza "człowieka falę". Można to zinterpretować tak, że takim właśnie człowiekiem był ronin, poruszającym się niczym fale morskie - ti i tam - gdzie go los poniesie.
Do około czterystu tysięcznej liczby roninów zaliczali się:
* samurajowie, którzy zrezygnowali ze swojej pozycji z własnej woli,
* wojownicy, z których usług zrezygnowali ich panowie a jako powód podawali
"chwilowy brak harmonii" :),
* samurajowie również zwolnieni z posady, ale w tym przypadku z powodu
własnych błędów spowodowanych przykładowo chciwością,
* żołnierze z klanu, który na rozkaz szoguna został zlikwidowany,
bądź zredukowany,
* żołnierze tracący pana, który ponosił śmierć, lub został wygnany.
Ronin był kowalem własnego losu. Mógł polegać jedynie na sobie. Umiejętności tego wojownika były ciągle wystawiane na próbę. Rodowi samurajowie niejednokrotnie próbowali konfrontacji z nimi, z różnymi skutkami. Bywało również tak, że omijali zdala "człowieka falę", w trosce o swoje życie. Ronin tułając się po kraju zarabiał na życie w różny sposób. Jedni udzielali płatnych lekcji samoobrony. Inni tworzyli grupy, z usług których korzystali choćby kupcy potrzebujący ochrony.
Postać ta wywarła ogromny wpływ na rozwój bujutsu, ze względu na rozpowszechnianie przez nią zarówno sztuki zbrojnej konfrontacji z przeciwnikiem jak i formy walki bez użycia oręża.
Głównym szefem policji był miejski komisarz - machi-bugyo. Prawdziwą władzę miał jednak urząd cenzorów (metsuke), ze swoją szeroko rozbudowaną organizacją wywiadowczą.
Każdy wojskowy ród posiadał w swojej strukturze siły policyjne, które sprawowały kontrolę nawet na żołnierzami.
W stolicy państwa rozmieszczone były garnizony hatamoto, którzy pilnowali porządku i mieli do dyspozycji około siedemset warowni i liczne posterunki rządowe. Dalej idąc sprawowały nadzór nad ponad tysiącem posterunków w dzielnicach pospólstwa, którymi kierowali cywilni urzędnicy. Byli podzieleni według statusu społecznego, dochodów i obowiązków na trzy grupy: |
 |
* yoriki - straże * doshin - policjanci * okappiki - patrole
Policjanci musieli posiąśc bardzo dobrze sztukę walki, zarówno z bronią jak i bez jej użycia. Przydatną w ich zawodzie była sztuka posługiwania się jitte (rozwidlony sztylet) i sode-garami (zaostrzona tyczka), którego użycie miało na celu sparaliżowanie ruchów przeciwnika (unieruchomienie jego nogawek i rękawów).
| | | |
|
|
|
|
 |
