 |
| |
|
| |
Każdy człowiek chcący poznać sztuki walki powinien wpierw zapoznać się z ich pochodzeniem. Głównym ośrodkiem tych sztuk jest wschodnia Azja. Ja za najważniejsze kraje, które umożliwiły powstanie wszystkich sztuk walki na całym świecie uważam Japonię i Chiny. Mimo, że Japonia czerpała prawie wszystkie źródła od swoich zachodnich sąsiadów zza wody, opisując historię sztuk walki postanowiłem ukazać ich obraz tylko w jednym z tych krajów, mianowicie w Japonii. Powodem jest fakt, że właśnie tam rozwinęły się powszechnie dzisiaj znane sztuki walki, i że Japończycy jako jedyna nacja na świecie wiąże całe swoje pochodzenie ze sztuką wojenną, z której narodziły się dzisiejsze systemy walk. To w kraju kwitnącej wiśni codzienne żydzie ludzi wszystkich warstw społecznych było nieustannie związane z walką, czy to na polu bitewnym, czy na wiejskiej drodze, albo miejskim placu. Dlatego śmiało można stwierdzić, że to oni przez setki lat z pokolenia na pokolenie przekazywali swoją wiedzę po to, abyśmy mogli dzisiaj zagłębiać się w systemach walk. Przez setki lat rządów szogunów i cesarzy kształciło się wojenne rzemiosło, zarówno na polach bitew jak i poza nimi. Historia feudalnej Japonii to pasmo ciągłych wojen i zmagań o władzę. To środowisko znakomicie nadawało się do ewoluowania przeróżnych dziedzin sztuk walk. Najważniejszym jest efekt - pomimo upływu tylu lat sztuki te nie zatraciły swojej pierwotnej skuteczności. Najlepszym tego dowodem jest ciągłe stosowanie ich podczas szkolenia sił specjalnych na całym świecie.
| | Mateusz Filipiak | | Metody walki przeżywały swój ogromny rozkwit na przełomie bardzo długiego okresu, bo od IX wieku począwszy na XIX wieku zakończywszy, czyli podczas trwania średniowiecza, które zakończyło się w roku 1868, kiedy to po wieloletnich rządach szogunów władzę objął cesarz. Doprowadzone zostały do perfekcji podczas panowania szogunatu Tokugawa (1600-1868). Były to czasy izolacji i względnego pokoju. Podczas tego okresu sztuki walki były dostosowywane do warunków panujących w kraju. Te przydatne na polu walki traciły na popularności a zyskiwały te przydatne w starciach ulicznych. Chodzi tutaj głównie o zastąpienie w większym stopniu włóczni mieczem. Szermierka stałą się głównym przedmiotem nauczania wyższej klasy wojowników, chociaż obok niej zagłębiali się oni również w inne dziedziny, takie jak łucznictwo, czy jeździectwo (tego ostatniego mogli uczyć się tylko wojownicy z wyższych klas). Opisany przeze mnie zarys historii sztuk walki w feudalnej Japonii jest podzielony tematycznie a nie chronologicznie. Powodem jest fakt, że nie chciałem opisywać tutaj historii wraz z dokładnymi datami, a konkretne czynniki mające wpływ na tworzenie się bujutsu. Największą uwagę zwróciłem na klasy społeczne, bez których nie było by możliwe stworzenie tak różnorodnych dziedzin sztuk walki.
Japońskie sztuki walki przez wiele stuleci swojego kształtowania wykreowały wiele różnych systemów. W większości można by je podzielić na kilka głównych, które można było spotkać w różnych odmianach. Mnogość tych systemów była dość znaczna, więc w związku z tym powstała nazwa określająca je wszystkie. Bujutsu, bo właśnie o to określenie tutaj chodzi, składa się z dwóch części. Bu oznaczało wojenne a Jutsu z kolei sztukę. Tak więc w połączeniu oznaczały Sztukę Wojenną. Można śmiało stwierdzić, że sztuka ta była w kraju wschodzącego słońca uprawiana od zawsze. Już pierwsze plemiona, które dokonały najazdu na wyspy japońskie, napotkały na ludzi budzących respekt pod względem wojennego rzemiosła (miało to miejsce w VI wieku przed Chrystusem). Gdy powstawały pierwsze klany zaczęły się formować oddziały wojskowe potrzebne do ich ochrony. Z czasem rody te zaczęły rywalizację o władzę. Ostatecznie tylko jeden z nich stał się panującym - Klan Yamato. Z niego wywodzili się pierwsi cesarze ówczesnego kraju. Przez okres panowania Cesarza sztuka wojenna ewoluowała, ale bardzo słabo. Arystokracja nie przywiązywała zbyt dużej wagi do wojennego rzemiosła. W przeciwieństwie do ludzi zamieszkujących przygraniczne tereny, którzy musieli dostarczać żołnierzy do armii strzegącej stolicy i granic. Ludzi Ci byli zrzeszeni w wojskowych organizacjach, które zapoczątkowały późniejsze rody wojskowych magnatów. | | | |
|
|
|
|
 |
Copyright © Bushi.net.pl 2004 - 2008
Redakcja wortalu bushi.net.pl nie ponosi odpowiedzialności za ewentualne szkody powstałe w wyniku użytkowania jakichkolwiek opublikowanych materiałów.
designed by: www.chariot.pl, powered by: ChariotCMS 3.3 Advanced |
