| |
|
| |
 Wszystko zaczęło się siódmego kwietnia 1954 roku kiedy to w Hong-Kongu na świat przyszedł Chan Kwong San (czyli nie kto inny jak nasz bohater). Jego ojciec Charles Chan pracował we Francuskim konsulacie w Hong-Kongu, natomiast matka Lee-Lee Chan we Francuskiej ambasadzie. Chanom nie wiodło się najlepiej, doszło nawet do tego, że gdy rodzice nie mogąc wykarmić swojego syna chcieli sprzedać go Brytyjskiemu doktorowi za 26$ (niektóre źródła podają, że za 29$). Do transakcji na szczęście nie doszło. Kiedy Jackie miał siedem lat jego rodzice zdecydowali się oddać go na naukę do Chińskiej Szkoły Operowej.Chan spędził tam dziesięć lat, bo tyle trwała nauka (1961-1971). Program nauczania obejmował: grę aktorską, śpiew, taniec, pantomimę, akrobacje, oraz najróżniejsze style Kung-Fu. Dochodziła jeszcze do tego tradycyjna chłosta, rygorystyczna dyscyplina i dzień pracy trwający dziewiętnaście godzin (!!!). Jackie najpierw grywał w przedstawieniach tradycyjnej opery chińskiej, gdzie zastępował zawodowego aktora. W tamtych czasach nauczył się bić i uderzać nogami, wspomnianej akrobatyki i gimnastyki oraz grania w różnych rolach od komediowych do poważnych. Ze szkoły wyniósł znajomość podstaw pewnej północno-chińskiej odmiany Kung-Fu zwanej ChangChuan. Był to styl preferowany przez aktorów operowych ze względu na bardzo długie, teatralne kopnięcia. Chan uczył się również Karate, Hapkido, Teakwondo orazkoreańskich sztuk walki.
|
 Po ukończeniu szkoły, w wieku siedemnastu lat postanowił pojść do pracy. Na początek łapał różne zajęcia dorywcze. Później zatrudnił się jako kaskader filmowy. Po dwóch latach na tej posadzie został nagrodzony awansem na szefa ekipy kaskaderów. Na odpowiedzialnym stanowisku obserwowali go producenci. Wreszcie w 1973 została mu powierzona rola w poważnym filmie "Little Tiger from Canton" (znanego również jako "Master with the Cracked Fingers" i "Snake Fist Fighter"). Następne pięć lat Chan spędził na graniu małych rolek w różnych filmach. Po wspomnianych pięciu latach naszego bohatera zauważył reżyser Lo Wei, który Z Brucem Lee nakręcił dziewięć filmów w ciągu trzech lat. Chan miał być doradcą w sprawie scen walki w filmach ze swoim udziałem. Wkrótce miał zostać szefem kaskaderów. Po pewnym czasie Lo Wei pożyczył młodego aktora niezależnemu producentowi Ng See Yuen do dwóch produkcji, które miały powstać w czasie jednego, 1978 roku. Były to "Snake in the Eagles Shadow" oraz "Druken Master". Jak nie trudno się domyślić oba filmy zrobiły kasę a ten pierwszy uczynił z Jackiego gwiazdę. Po nich Chan uzyskał swobodę w tworzeniu komedii Kung-Fu (obie produkcje są utrzymane w tym klimacie), gatunku który stał się znakiem firmowym kinematografii z Hong-Kongu. W roku 1979 przyszedł czas na ostatni film dla Lo Wei a był to "The Ferless Hyena". Jackie otrzymał pełne kierownictwo nad tworzeniem scen walki. Zaowocowało to stworzeniem sekwencji walki na pałeczki, której nie da się zapomnieć.
|
 Nastał rok 1980 i Chan wyreżyserował swój drugi film pod tytułem "The Young Master". W produkcji tej wprowadzono rekordową liczbę tricków (329) do scen walki. "Młody Mistrz" był pierwszym filmem stworzonym przy współpracy z producentem Raymondem Chow. Należy dodać, że współpracy bardzo długiej i owocnej. Gdy "The Young Master" odniósł sukces Chow zabrał Jackiego do Ameryki. Nakręcono tam w 1980 roku film "Battle Creek Brawl" z Chanem w roli głównej, oraz "The Cannonball Run" (1981) w którym zagrał u boku takich gwiazd jak Burt Reynolds czy Roger Moore. Podczas pobytu w USA Jackie poznał amerykańskie techniki tworzenia filmów. Z nowymi doświadczeniami powrócił do Hong-Kongu gdzie miał zamiar dalej pracować. Chciał poprawić poziom kina azjatyckiego. "Wiedziałem, że Kung-Fu umiera i w tym czasie zobaczyłem filmy z Busterem Keatonem. One pokazały mi nowe kierunki rozwoju filmów". Wspomniany zabieg z amerykańską technika filmową udał się a można to było zaobserwować w filmie "Projekt A" z roku 1984. W rok później przyszedł czas na kolejny wyjazd do USA gdzie aktor zagrał w "The Protector". Ten film nie należał do najlepszych. Następstwem tego było nakręcenie "Police Story". Miał pokazać jak powinien wyglądać prawdziwy "film policyjny". Produkcja się udała i pojawiła się w programie Nowojorskiego Festiwalu Filmowego w 1986 roku. Było to dla artysty znaczące wyróżnienie. Następny film, "Armour of the God" z 1986 roku, wywołał pierwsze poważne oznaki zainteresowania amerykańskich krytyków kinem z Hong-Kongu. Przez następne lata Chan tworzył kolejne produkcje które cieszyły się coraz większym zainteresowaniem. Wśród nich znalazła się kontynuacja "Projektu A" p.t. "Projekt B", drugie części "Police Story" i "Armour of the God" oraz parę innych tytułów. Praca Jackiego została nagrodzona nagrodą MTV Lifetime Achievement Award w 1995 roku, wtedy też stworzono komiks (!) o Chanie.
|
 W filmach Chan zaczyna najczęściej jako nic nie znacząca osoba, aby w finale stać się wielkim bohaterem. Gra głownie postacie pozytywne i sympatyczne. Muszą one jednak sporo się namęczyć aby uzyskać uznanie otoczenia. Jackie nie pasuje do wizerunku osiłka. Jest niskiego wzrostu i wygląda niepozornie. Nie nadaje się również do roli amanta, ma przeciętną twarz oraz duży nos. Zapewne wielu zadaje sobie pytanie dlaczego filmy z udziałem Jackie Chana zdobywają taką popularność? Odpowiedz jest prosta. Drugich takich nie ma. Chan czerpie inspirację z twórczości takich artystów jak Buster Keaton i Harold Lloyd. W swoich dziełach łączy nadzwyczajną sprawność fizyczną z komizmem. Jest komikiem jednak jego żywioł to ruch a nie opowiadanie dowcipów. Filmy które tworzy obfitują w sceny wymagające umiejętności akrobaty na najwyższym poziomie, oraz pokazują niezwykłe sceny walki. Sam aktor tak o nich mówi: "Komponuję swoje sceny walki, z odpowiednią dla nich rytmiką ale i z naturalną ich płynnością nasilając z czasem dynamikę i gwałtowność. Układy, z których składają się sceny walki, są na tyle realne, na ile pozwalają możliwości prezenterów. Na ekranie widzimy to, co rzeczywiście osiągnęli aktorzy. Popisy są bardzo mało lub wcale nie zniekształcane przez stosowane w filmie efekty specjalne.
|
Filmy Chana pokazują prawdziwe sceny w przeciwieństwie do innych produkcji w których decyduje kąt widzenia kamery, tworzy to inną dynamikę widzenia rzeczywistości. Aktorzy naprawdę uderzają Chana podczas kręcenia scen. "Moi kaskaderzy nie martwią się jeżeli uderzając za mocno znokautują mnie, ponieważ ja tego chcę"- mówi Jackie. Jego filmy są realizowane dokładnie tak jak jest to napisane w scenariuszu. W jednej ze scen w "Projekcie B" kaskader po ciosie wypada za poręcz i spada na wazę z wysokości około 1,5 m. Świadkowie obserwujący tą scenę widzieli, że rozbita waza była plastikowa a wewnątrz miała wyściółkę. Taka realizacja ciągnie za sobą ryzyko wypadków, więc środki bezpieczeństwa są konieczne. Przy kręceniu "Armour of the God", w jednej ze scen miał się złapać gałęzi i przelecieć na niej jak na linie z jednej na drugą stronę urwiska. Niestety nie chwycił się gałęzi i spadł na kamienie. Nastąpiło pęknięcie czaszki i uszkodzenie kości. Lekarz musiał czkać aż osiem (!) godzin do zejścia opuchlizny wewnątrz czaszki. W tym czasie Chan był cały czas przytomny i świadomy sytuacji. "Wszystko słyszałem. Czułem jak krew wypływa mi z ucha" - powiedział później. Cała tą  sytuację widać na scenach kończących film. Poważną kontuzję odniósł również na planie filmu "Projekt A". Spadł z wierzy zegarowej, upadając niefortunnie na kręgosłup. W którymś z wywiadów powiedział, że ból był okropny i nawet teraz po paru latach potrafi znowu powrócić. Dochodziło do takich sytuacji, że nikt nie chciał ubezpieczać nowego filmu, twierdząc, że dużo kaskaderów odnosi obrażenia. Rekordzistą pod tym względem okazała się produkcja "Police Story", po której nakręceniu został założony "Klub Kaskaderów Jackie Chana". Jest to grupa zawodowców która ma zapewnić wysoką jakość prezentacji scen walki. Są oni osobiście trenowani przez samego Jackiego, który nadzoruje każdy popis. Wychowankowie tej szkoły grają w wielu filmach. Według Jackiego: "Nikt nie chce dziś oglądać filmów Kung-Fu z ich nienaturalną akrobatyką i podobnymi scenami walki. Publiczność kinowa oczekuje realizmu i współczesnej fabuły. Obecnie robię tylko filmy z dużą ilością filmowych scen walki, szybkich pogoni i przejmujących akcji".
|
| | Mateusz Filipiak | | | |  |
|
|
|
|
 |
