Historia Sumo

Sumo jest sztuką, o której pierwszy raz wspomniano w najstarszym japońskim dokumencie, Kojiki, (Księdze Starożytnych Spraw). W Kojiki można przeczytać o bogach urządzających pomiędzy sobą walki sumo, których wyniki określały rządy na japońskich wyspach. Wg tejże księgi, dwa i pół tysiąca lat temu, bogowie Takemikazuchi i Takeminakata walczyli na brzegach Izumo wzdłuż wybrzeża Morza Japońskiego i walka trwała dopóki Takeminakata nie przegrał z przeciwnikiem. Nie ma jednak dokumentów świadczących o tym, że Sumo jest narodowym sportem Japonii. Można równie dobrze sądzić, iż przywędrowało tam z Azji, czy Europy, w pierwszych formach sztuk chwytania. Pierwszym zapisem mówiącym o meczu sumo pomiędzy dwojgiem ludźmi, jest zapisana w 720 roku relacja z pokazu dla Cesarza Suinin, na którego to życzenie Nomi Sukune, garncarz z Izumo, stoczył pojedynek z niejakim Taima Kehaya. Po krótkiej walce chwytanej Sukune zakończył walkę kilkoma kopnięciami na klatkę oponenta.