Style w Karate

Karate Koreańskie

Pierwsze podwaliny dzisiejszego karate koreańskiego zaistaniały w pierwszym tysiącleciu naszej ery. Powstała bowiem sztukawalki zwana hwarang-do. Mimo, że odnosiła się ogólnie do sztuki wojennej, wyróżniano już wtedy różne rodzaje uderzeń łokciem, kolanem i barkiem, a także walkę uplecionym w końskiego włosia warkoczem, który zdobił hełm żołnierza. Pierwszym oficjalnym stylem była kombinacja chińskich technik z Shaolin i metod lokalnych a nazywano go tai-ken. W okresie II wojny światowej odnowione niektóre z po części zapomnianych form walki, min. tae-kyon, tang-su, tar-on, czy kwon-pop. Wkońcu w latach 1950-1960 pewien człowiek połączył pewne elementy z powyższych stylów i nazwał je tae-kwon-do. Tym gościem był Choy Hong Li. W niemalże tym samym czasie rozwinęła się szkoła tang-su-do, a w płn. Korei Kyouk-sul. W karate koreańskim (co nie trudno zauważyć oglądając zawody) większy nacik kładzie się na techniki nożne. Prezentowane kopnięcia są bardzo dynamiczne i efektowne. Uderzenia rękoma jest żadko spotykane, można pokusić się o stwierdzenie, że są formalnością. Kopnięcia spotykane w tae-kwon-do są nierzadko bardzo wysokie. Nie trudno się domyślić, że są one nie tyle nieskuteczne, ale z całą pewnością ryzykowne. W krajach byłego bloku komunistycznego można się spotkać z tamtejszą odmianą tego stylu. Jest nim Seng-e, który stworzył inż.A.Szturmin opierając się wyłącznie na elementach karate koreańskiego. Należy również wspomnieć o systemie zwanym hapkido. Jest to połączenie stylu daito-ryu (odmiana aikido), oraz koreańskiego tae-kyon a doszło do niego w latach II wojny światowej. Twórcą hapkido jest Yon Sol Choi. Nazwę można przetłumaczyć jako "Sztukę Koordynowania Siły Wewnętrznej", bowiem Hap oznacza koordynację, ki siłę wewnętrzną a do drogę, formę. Jest to bardzo interesujący styl a na pewno nie należy do łatwych w opanowaniu. Proszę sobie wyobrazić połączenie technik aikido (które wymagają długiego studiowania w skupieniu) z tymi dynamicznymi z tae kyon, wykonywanymi prawie wyłącznie z wyskoku.

Boks Syjamski

Ten rodzaj walki nazywa się współcześnie boksem tajlandzkim (Thai-boxing). Nawiększą popularnością cieszy się w całej Azji Dalekowschodniej, głównie w Tajlandii, Hongkongu, Japonii i na Filipinach, gdzie odbywają się regularne turnieje i walki, a także wszelakeigo rodzaju mistrzostwa regionalne i mistrzostwa świata. Zawodnicy tego stylu toczą walki w bokserskim ringu i noszą bokserskie rękawice. Ciosy można zadawać tak jak i w zykłym kick-boxingu, rękami i nogami, tyle że można używać d otego celu łokci i kolan.

Style Indonezyjskie i Malajskie

W Indonezji i na Malajach istnieje wiele odmian tej walki wręcz. Jest pukulan, pentjak, silat, czy kung-tow. Różnica między nimi polega głównie na tym, że są uprawiane w różnych regionach. Ten styl jest prawdopodobnie kombinacją technik lokalnych z chińskimi i okinawskimi. Przybliżony czas powstania tych stylów to około XVII-XVII wiek. Ten styl walki wchodzi w skład folkloru indonezyjskiego. Podczas trwania większych świąt mężczyźni z wioski walczą ze sobą o ttuł najlepszego. Walki toczą się wieczorami, przy muzyce. Poprzedza je taniec kwatów wykonywany z partnerką, a jego ruchy są płynne i łagodne. Wszystko to odbywa się w utworznym przez ludzi kręgu. Po zakończeniu tańca, kobieta zostawia na ziemi szarfę, a aktualny mistrz wykonuje wokół niej taniec bojowy, podobny do japońskiego kata, który ma na celu odstrasznie ewentualnych przeciwników. Jeśli znajdzie się ktoś kto uważa, że pokona mistrza dochodzi do walki. Walka odbywa się już na serio :). Zwycięzca cieszy się oczywiście dużym szacunkiem i zajmuje znaczącą pozycję w hierarchii społecznej.

Najważniejszym jednak i najbardziej znanym jest styl jawajski, który używa nawet armia indonezyjska, nazywany Silat Perisai Diri. Powszechnie znanym oznaczeniem tegoż stylu są litery "P.D." w sześciokątnym emblemacie na piersi. "P.D." sformuowano w centralnej części jawy, w Jogjakarta, w roku 1955. Ostatecznie opracował go jednak mistrz Dirdjoatmodjo z Surabaja. trening tego formy walki obejmuje podstawy (jurus), a następnie sekrety (rahsia), tj. techni walki z partnerem. System ten jest silnie związany z religią muzułmańską. Jest jednak tolerancyjny i dopuszcza uczestnictwo przedstawicieli innych wyznań.

Na Malajach najpopularniejszy jest bersilat, którego nazwa pochodzi od imienia kobiety, pięknej Bersilat, która jak głosi legenda śniąc poznałą zasady walki (jest to ciekawe podobieństwo do powstania Wing Chung kung-fu, które również przyśniło się kobiecie, mniszce Ng Mui.

Informacje zawarte w tym dziale powstały w oparciu o książkę pt."KARATE" Jerzego Miłkowskiego.