|
|
Reguły Londyńskiej Nagrody Ringu (ang. London Prize Ring Rules) były kanonem przepisów przyjętych w 1838 roku, zastępując obowiązujące od 1743 roku reguły Broughton'a. Były właściwie ich rozbudowaną wersją zawierającą zmiany i uzupełnienia, wynikające z modyfikacji jakim ulegały przepisy stworzone przez Broughton'a. Mężczyźni nadal walczyli gołymi pięściami i dozwolone im było chwytać i dokonywać rzutów. Nie było podziału na rundy. W przypadku upadku jednego z walczących poprzedzonym ciosem lub rzutem, dawano mu 30 sekund na dojście do siebie i kolejne 8 sekund na ustawienie się przy linach albo w środku ringu, gdzie wyznaczone były linie startowe. |
| Mateusz Filipiak | |
Walka mogła zakończyć się, gdy zawodnik po upadku, nie był gotowy do kontynuowania pojedynku w wyznaczonym czasie; gdy jeden z zawodników się poddał; gdy obydwaj z walczących zgodzili się co do remisu; w przypadku interwencji policji. Wymiary ringu zostały sprecyzowane (24 stopy - 7,3152 metra). Zabroniono faulowania, jak uderzanie głową, przyciskanie do lin, drapanie, gryzienie, szczypanie, kopanie, czy wkładanie twardych przedmiotów w dłoń. Przepisy zawierały również klauzulę jak radzić sobie z zakładami w przypadku interwencji instytucji prawa, ciemnością, bądź nastąpionego odwołania walki. Reguły zostały szczegółowo rozszerzone w 1838 i 1853 roku. |
|
| |
