| |
|
| |
 Jack Broughton (1703-1789), trzeci mistrz Anglii wagi ciężkiej, ojciec angielskiego boksu, uczeń James'a Figg'a (mistrz walki gołymi pięściami). Nauczał boksu w swojej arenie przy Oxford Road w Londynie. "Amfiteatr Broughton'a" został przez niego otwarty w 1743 roku, kiedy to również zaproponował swoje reguły walki bokserskiej. Jego podopieczni tak obijali się podczas treningów, że nie byli wstanie podjąć walki, do której zawzięcie się przygotowywali. To doprowadziło do pewnego rozwiązania, do którego doszedł Jack. Wprowadził zastosowanie wygłuszaczy (ang.mufflers), wczesnej wersji rękawic bokserskich. Reguły Broughton'a były zasponsorowane przez Trzeciego Księcia Cumberland (ang. The Third Duke of Cumberland), którym był William Augustus, człowiek zafascynowany krwawymi sportami.
|
| | Mateusz Filipiak | |
- Kwadrat o ograniczonej przestrzeni ma być wyznaczony w środku sceny. Przed każdym wznowieniem, poprzedzonym upadkiem, bądź wypadnięciem walczącego poza wyznaczony kwadrat, każdy z sekundantów ma przyprowadzić swojego zawodnika do boku kwadratu (przy lini) i ustawić go przodem do przeciwnika, i dopóki nie są gotowi do rozpoczęcia walki, nie powinno być dopuszczone jednemu uderzyć drugiego.
- W celu zapobieżenia jakichkolwiek nieporozumień w czasie, w którym zawodnik leży po upadku, jeżeli sekundant nie doprowadzi go do boku kwadratu w przeciągu pół minuty, powinien być uważany za pokonanego.
- W każdej głównej bitwie, rzadna osoba nie powinna być na scenie, poza głównymi (zawodnikami) i ich sekundantami. Te same reguły do zaobserwowania w walkach bye-battles (kiedy jedna z osób się poddaje), z wyjątkiem, że w tych drugich, Pan Broughton jest dozwolony przebywać przy scenie, aby utrzymywać standard walki, oraz by asystować dżentelmenom w powracaniu do ich miejsc, czyniąc to bez mieszania się w ferwor walki. Każdy kto próbuje złamać te zasady, powinien być natychmiastowo wyproszony z pomieszczenia. Każdy w sali ma uciszyć się tak szybko, jak tylko mistrzowie są oddzieleni od siebie, przed wznowieniem starcia.
- Rzaden z mistrzów nie ma być uważany za pokonanego, chyba że nie uda mu się podejść do lini w wyznaczonym czasie, bądź jego własny sekundant ogłosi go pokonanym. Rzaden sekundant nie może być dopuszczony zadawać przeciwnikowi swojego zawodnika rzadnych pytań, albo doradzać my poddanie się.
- W walkach bye-battles, 2/3 z pieniędzy otrzymanych przez wygranego, ma być publicznie rozdzielone wśród zgromadzonych, pomijając jakiekolwiek prywatne umowy twierzące coś innego.
- W celu zapobieżenia wątpliwościom, w każdej głównej bitwie, główni powinni podczas wchodzenia na scenę, wybrać spośród obecnych dżentelmenów, dwóch sędziów (którzy upewniają się, że walka przebiega zgodnie z regułąmi), rozstrzygających wszystkie mogące powstać nieporozumienia. Jeśli tych dwóch sędziów nie potrafi dojść do zgody, powinni wybrać trzeciego, którego zadaniem jest zdecydować.
- Rzaden z walczących nie uderza swojego rywala, gdy ten znajduje się na ziemi, bądź chwytać go pod kolano, za bryczesy, albo inną część poniżej pasa mężczyzny będącego na kolanach, z myślą sprowadzenia go na zimię.
|
Powyższe reguły obowiązywały skutecznie do 1838 roku, kiedy to zastąpione je
"Regułami Londyńskiej Nagrody Ringu" (ang. London Prize Ring Rules).
|
| | | |
|
|
|
|
 |
