| |
|
| |
 Dnia 14 grudnia 1883 roku w Tanabe (prefekturze Wakayama), Yoroku Ueshiba został szczęśliwym ojcem kolejnego dziecka, które urodziła mu jego ukochana żona Yuki. Rodzice postanowili nadać synowi imię Morihei. Gdy ich dziecko miało siedem lat, Yoroku wysłał swojego chłopca do świątyni buddyjskiej, gdzie miał się uczyć klasycznych tekstów buddyjskich i konfucjańskim. Tamtejszy święty Kobo Daishi przekazywał mu cudowne opowieści, które wywierały duży wpływ na dziecko, które zaczęło doznawać powtarzającPych się snów. Fakt ten zaniepokoił ojca, który postanowił zachęcić syna do bardziej fizycznych zajęć. Rozpoczął nauczać go sumo i pływania. Po ukończeniu programu edukacyjnego rozpoczął pracę, z której jednak zrezygnował i w 1902 roku wyjechał do Tokyo. Po pewnym czasie założył tam własną spółkę handlową, nazywając ją "Ueshiba Trading". Morihei będąc w stolicy podjął naukę tradycyjnego jujutsu i kenjutsu. W tym samym roku zachorował na beri-beri i wrócił do Tanabe. W 1903 roku wstąpił do 37-ego regimentu 4-tej dywizji w Osace. | | Mateusz Filipiak | |
 Wykazywał się tam nieprzeciętną umiejętnością posługiwania się bagnetem, w wyniku czego okrzyknięto go "królem żołnierzy". W roku 1904, kiedy to wybuchła wojna rosyjsko-japońska, został wysłany na front. Powrócił w stopniu kaprala, do którego go awansowano za odwagę na polu bitwy. Naukę sztuk walk pobierał teraz w wolnym czasie u Masakatsu Nakai w Sakai, gdzie zagłębiał się w Goto Yagyu Ryu jutsu. W 1907 został zwolniony z wojska i powrócił do swojego domu, aby pracować na rodzinnej farmie. Jego nowym nauczycielem był Kiyoichi Takagi, który nauczał swojego Judo Kodokan w stodole. Jednocześnie kontynuował naukę u Masakatsu Sensei, uwieńczoną otrzymaniem certyfikatu jego szkoły. W 1912 roku wyruszył na Hokkaido. Po dotarciu na wyspę osiedlił się w Shirataki, które Morihei wybrał w trakcie wcześniejszej podróży. Pewnego dnia zatrzymawszy się w zajeździe Engaru, spotkał sławnego mistrza Daito Ryu "Sokaku Takeda". Podjął u niego nauki, które zakończyły się otrzymaniem kolejnego certyfikatu. Morhei dowiedziawszy się, że w Ayabe przebywa Onisaburo Deguchi, przywódca nowej religii Omoto Kyo, postanowił go odwiedzić. W tym samym czasie otworzył "Aka demię Ueshiba", w której nauczał sztuk walki (głównie wyznawców Omoto Kyo). Wkrótce umiera Takemori, a w miesiąc później drugi syn, liczący dwanaście miesięcy Kuniharu. Z czasem Morihei zyskał znaczną sławę. Zaczęto w wielu miejscach w Japonii mówić o wielkim mistrzu z Ayabe. W związku z tą sławą liczba uczniów szkoły zaczęła wzrastać. Praktyka form walki zaczyna nabierać u niego bardziej duchowy charakter. Coraz bardziej zaczął interesować się bardziej ezoterycznymi charakterami sztuk walki, co doprowadziło do odejścia od twardego Daito Ryu Jujutsu i stworzenia nowego stylu, łamiącego bariery między umysłem, duchem i ciałem. System ten formalnie został nazwany Aiki Bujutsu w 1922 roku. Rozpowszechniano go jednak pod nazwą "Ueshiba Ryu Aiki Bujutsu". Ucząc w Akademii, Ueshiba zainteresował się jednocześnie technikami włóczni (sojutsu), sztuką szermierki i jujutsu. Morihei odkrył w sobie przejawy działania siły duchowej. W 1925 roku został wyzwany na pojedynek przez oficera marynarki, który jednocześnie był mistrzem kendo. Przyjął jego wyzwanie i pokonał go, a uczynił to w bardzo nietypowy dla zwykłych ludzi sposób. Nie musiał walczyć z nim, gdyż wcześniej wyczuwał kierunek zmierzonego cięcia. Po konfrontacji poszedł obmyć się do studni, przy której doświadczył całkowitego zjednoczenia ducha i ciała. "Nagle poczuł się, jak gdyby był skąpany w złotym świetle spływającym z niebios. Było to przeżycie jedyne w swoim rodzaju, objawienie. Poczuł się jak nowo narodzony, jakby jego duch i ciało zamieniły się w złoto. W tejże chwili jasno ujrzał jedność Wszechświata z samym sobą." O Sensei zrozumiał wtedy wszystkie zasady filozoficzne, na których opierać się miał jego system. Zmienił nawet nazwę na Aiki Budo (wojenną drogę). Morihei udzielał lekcji sztuk walki znanym osobistościom, po tym jak zaprosił go do Tokyo admirał Isamu Takeshita w 1925 roku. Admirał zapraszał mistrza jeszcze dwa razy, który wkońcu zdecydował się osiąść w Tokyo. Przez dwa lata zmieniał miejsce zamieszkania, aby wreszcie osicść na stałe w domu położonym nieopodal świątyni Sengaku w Kuruma Cho. Powstały w nim dwie sale tr eningowe, w każdej po osiem tatami. W roku 1930 Morihei otrzymał willę w Ushigome, w Wakamatsucho. Rozpoczęła się budowa nowego dojo. W październiku tego samego roku do jego tymczasowego dojo w Mejorodai złożył mu wizytę Jigoro Kano (twórca judo). Techniki zaprezentowane przez Ueshiba wywarły ogromne wrażenie na mistrzu, który tak podsumował to co ujrzał: "Oto moje idealne budo". Następstwem wizyty były nauki pobierane u O Sensei przez uczniów Kano. Również w 1930 roku odwiedził mistrza generał-major Makoto Miura, przybyły wyłącznie w celu stoczenia pojedynku i wygrania go....i stało się...został uczniem Morihei, który rozwiał jego wątpliwości. W roku 1931 zostało ukończone, liczcce 80 mat Dojo Aiki Budo, które zostało nazwane "Kobukan Dojo". Jego Aiki Budo przez kolejne dziesięć lat przeżywało złoty okres, a Kobukan, ze względu na przeprowadzane tam intensywne treningi, nazywano "Piekielne Dojo". Wielki mistrz nauczał w kilku miejscach. Do tych największych należały dojo w Koishikawa, w Idabashi, oraz w Osace. W późniejszym czasie zaczął uczyć policjantów z rejonu Osaki.  W 1933 roku zostaje otwarte nowo powstałe "Takeda Dojo", w Prefekturze Hyogo, do którego zjeżdżają się dziesiątki studentów. W latach 30-tych Morihei intensywnie zajmował się praktyką kendo w Kobukan Dojo. We wrześniu 1939 roku mistrz wyjechał na zaproszenie do Mandżurii, gdzie stoczył pojedynek z byłym zapaśnikiem sumo, Tenryu, którego przygwoździł jednym palcem do ściany.Rok później w kwietniu Ministerstwo Zdrowia i Opieki Społecznej zarejestrowało Kobukan jako oficjalną fundację, której prezesem został Isamu Takeshita, a Aiki Budo stało się oficjalnym przedmiotem nauczania w akademii policyjnej, w której wykładał Ueshiba. W 1941 roku po raz pierwszy użyto nazwy Aikido do określenia systemu wielkiego mistrza. Miało to miejsce wraz z tym, jak Aiki Budo włączono do rządowej organizacji "Butokukai", jednoczącej wszystkie sztuki walki. Oficjalne treningi po zakonczeniu wojny zostały przerwane, ponieważ uprawianie sztuk walki zostało zabronione. W lutym 1948 roku Ministerstwo Edukacji wyraziło jednak zgodę na ponowną działalność organizacji Morihei, jednak ze zmienionym statutem. Po powstaniu Aikikai, wielki mistrz zaczął podróżować po kraju, udzielając pokazów i nauczając swojej sztuki. Gdy wiek Morihei doszedł do siedemdziesiątki, zaczął odchodzić od stosowania gwałtownych technik, z użyciem znacznej siły fizycznej. Większy nacisk kładł teraz na kochającą naturę aikido. W 1954 roku kwatera główna w Tokyo oficjalnie uzyskała tytuł "Fundacji Aikikai": Hombu Dojo Aikido.  Mistrz starzał się z dnia na dzień i stawał się co raz mniej aktywny w sprawach organizacyjnych. Jednak pomimo wieku, ciągle dawał pokazy, a na początku 1960 roku pozwolił na utrwalenie swoich technik na taśmie wideo. W maju tego samego roku Ueshiba wywarł ogromne wrażenie na publiczności zgromadzonej na jego pokazie, który zatytułował "Istota Aikido". W tym samym roku otrzymał od cesarza Hirohito nagrodę Shijuhosho (wraz z mistrzem kendo Yosaburo Uno 10 dan), którą wcześniej obdarzone zostały tylko trzy osoby. W lutym 1961-ego Morihei wyjechał na zaproszenie Aikikai Hawaje do Stanów. 15 grudnia 1967 została ukończona budowa nowego Hombu Dojo w Tokyo. Nowoczesny budynek składał się ze zbrojonego betonu. Morihei używał w nim do własnych potrzeb jednego pokoju, w którym połączył gabinet z sypialnią. Pomieszczenie to po śmierci mistrza nazwano Pokojem Materiałów Założyciela. W 1968 roku Morihei dał pokaz swojej sztuki w Kokaido w Hibiya z okazji ukończenia nowego budynku. 26-ego kwietnia 1969 roku o godzinie 17-tej. Prochy zmarłego złożono w grobie rodzinnym w Tanabe. |
| | | |
|
|
|
|
 |
